همه هست آرزویم که  ببینم از تو رویی

چه زیان ترا که من هم برسم به آرزویی!؟

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی ،بود از تو گفتگویی

به ره تو بس که نالم ز غم تو بس که مویم

شده ام زناله ،نالی شده ام ز مویه، مویی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

شود اینکه از ترحم دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو  ترکنم  گلویی؟

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی

همه موسم تفرّج  به چمن  روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه ، بنشین  کنار جویی

نه به باغ ره دهندم ، که گلی بکام ِ،بویم

نه دماغ اینکه از گل شنوم بکام ،بویی

ز چه شیخ پاکدامن  سوی مسجدم نخواند

رخ شیخ و سجده گاهی سر ما و خاک کویی

نه وطن پرستی از من به وطن نموده یادی

نه زمن کسی به غربت  بنموده جستجویی/