دل من گرفته زين جا

من ازدلواپسی های غریب زندگی دلواپسی دارم

و کس باور نمی دارد که من تنهاترین تنهای  ديارم

تنم بوی علفهای غروب جمعه را دارد

دلم میخواهداز تنهاترین شهرخدا یک قصه بنویسم

و یا یک تابلوی ساده.....

که قسمت را در آن آبی کنم حرف دلم را سبز

و این نقاشی دنیای تنهایی

بماند یادگار خستگی هایم

و می دانم که هر چشمی نخواهد دید