زليلايي شنيدم يا علي گفت

           به مجنوني رسيدم يا علي گفت

                       مگر اين وادي دارالجنون است

                                كه هر ديوانه ديدم يا علي گفت

يقين خالق به وقت آفرينش

             به گوش گل آدم يا علي گفت

                     نسيمي غنچه اي را باز ميكرد

                             به گوش غنچه كم كم يا علي گفت

سرشت لاله ، گل را شستشو داد

              گل از اين لطف شبنم يا علي گفت

                              چمن با ريزش باران رحمت

                                      چو ميبارد نم نم يا علي گفت

به خود لرزيد شاخ بيد مجنون

               به خاك افتاد و از غم يا علي گفت

                               خروش رعد و فرياد فك هم

                                       ز بيتابي مسلم يا علي گفت

وفاداري بود شرط عشق بازي

              كه جان را داد ميثم يا علي گفت

                         مسيحا چون دم از اعجاز ميزد

                                    ز بس بيچاره مريم يا علي گفت

صبا چون تخت شه بر باد داده

          سليمان بس كه محكم يا علي گفت

                            خمير خاك عالم را سرشتند

                                   چو بر ميخواست آدم يا علي گفت

 

مگر خيبر ز جايش كنده مي شد

                            يقين آنجا علي هم يا علي گفت