در هوایت بی‌قرارم روز و شب                    سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم    روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند       جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز منست                  يک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد                   گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود                 تا به گردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح             زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو                     در میان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر                 همچو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنگشایی به قندت روزه‌ام                       تا قیامت روزه دارم روز و شب

چون ز خوان فضل روزه بشکنم                    عید باشد روزگارم روز و شب

جان روز و جان شب ای جان تو                       انتظارم انتظارم روز و شب

تا به سالی نیستم موقوف عید                      با مه تو عیدوارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز وصل      روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کشت مهر جانم تشنه است           ز ابر دیده اشکبارم روز و شب